چه فروتنانه بر درگاه نجابت به خاک می شکند

رخساره یی که توفان اش

مسخ نیارست کرد.

چه فروتنانه بر آستانه ی تو به خاک می افتد

آن که در کمرگاه دریا

دست حلقه توانست کرد.