انبوه ظلمتی متفکر را

تنها، یکی دو تنی گفتند:

« از هیبت سکوت به ناهنگام در شگفت،

از پشت قاب پنجره در کوچه دیده یم،

که می گذشته است

و اسب خسته یی را از دنبال

می کشیده است