زیرا چنان سکوت شگرفی با او بر دشت نقش بسته ست

احساس رازناک حضوری غریب را

تا دیرگاه در شب پاییزی

لاییده اند؛

کآواز رویش نگران جوانه ها بر توسه های آن سوی تالاب

چون غریو

در گوش ها نشسته ست!»