ور نی کجا دلی که بدان عشق درخورست

از حور و ماه و روح و پری هیچ دم مزن

کان ها به او نماند او چیز دیگرست

چاکرنوازیست که کردست عشق تو

هر دل که او نخفت شبی در هوای تو

چون روز روشنست و هوا زو منورست

هر کس که بی مراد شد او چون مرید توست