هر دوزخی که سوخت و در این عشق اوفتاد

چون روز روشنست و هوا زو منورست

هر کس که بی مراد شد او چون مرید توست

بی صورت مراد مرادش میسرست

در کوثر اوفتاد که عشق تو کوثرست

پایم نمی رسد به زمین از امید وصل

هر چند از فراق توم دست بر سرست