این می نمود رو که چنین بخت در قفاست

از عشق شرم دارم اگر گویمش بشر

می ترسم از خدای که گویم که این خداست

ابروم می جهید و دل بنده می طپید

رقاصتر درخت در این باغ ها منم

زیرا درخت بختم و اندر سرم صباست

چون باشد آن درخت که برگش تو داده ای