و آدمی، خسته و تنها و اندیشناک بر سر سنگی نشسته بود پشیمان از کردوکار خویش

به شاهرخ جنابیان

پس آنگاه زمین به سخن درآمد

و زمین به سخن درآمده با او چنین می گفت:

به تو نان دادم من، و علف به گوسفندان و به گاوان تو، و برگ های نازک تره که قاتق نان کنی.

انسان گفت: می دانم.