و تو بی احساس عمیق سرشکستگی چگونه از «تقدیر» سخن می گویی که جز بهانه ی تسلیم بی همتان نیست؟

انسان زیر لب گفت: تقدیر چنین بود. مگر آسمان قربانی یی می خواست.

نه، که مرا گورستانی می خواهد! (چنین گفت زمین).

آن افسونکار به تو می آموزد که عدالت از عشق والاتر است. دریغا که اگر عشق به کار می بود هرگز ستمی در وجود نمی آمد تا به عدالتی نابکارانه از آن دست نیازی پدید افتد. آنگاه چشمان تو را بر بسته شمشیری در کفت می گذارد، هم از آهنی که من به تو دادم تا تیغه ی گاوآهن کنی!

اینک گورستانی که آسمان از عدالت ساخته است!

دریغا ویران بی حاصلی که منم!