آیینه ی بهتان عظیم را بازتاب نگاه خود کردم:

نکرد.

آنگاه بی احساس سرزنشی هیچ

سرخی حیلت باز چشمانش را،

کم قدری آبگینه ی سست خل مستی ناکامش را.

کاش ای کاش می بودی، دوست،