سرخی حیلت باز چشمانش را،

آنگاه بی احساس سرزنشی هیچ

آیینه ی بهتان عظیم را بازتاب نگاه خود کردم:

کم قدری آبگینه ی سست خل مستی ناکامش را.

کاش ای کاش می بودی، دوست،

تا به چشم ببینی