کاش ای کاش می بودی، دوست،

آیینه ی بهتان عظیم را بازتاب نگاه خود کردم:

سرخی حیلت باز چشمانش را،

کم قدری آبگینه ی سست خل مستی ناکامش را.

تا به چشم ببینی

به جان بچشی

سرانجامش را