(انفجار بی حوصله ی خفت جاودانه را

شاهد مرگ خویش بود

پیش از آن که مرگ از جامش گلویی تر کند.

اما غریو مرگ را به گوش می شنید

در پیچ وتاب ریشخندی بی امان):

« در برزخ احتضار رها می کنمت تا بکشی!