پنداری به اعماق تاریک درون خویش می نگریست.

به راسته ی ریس بافان پیچید مرد سرگشته.

لبان تاریکش بر هم فشرده بود و

چشمان تلخش از نگاه تهی:

در جان خود تنها بود

پنداری

تنها