فرزند و مادر توامانم من،

از لجه ها ی سیاه بی خویشی برآمد دیگربار سایه ی مصلوب:

« به ابدیت می پیوندم.

من آبستن جاودانگی ام، جاودانگی آبستن من.

اب و ابنم

مرا با شکوه تسبیح و تعظیم از خاطر می گذرانند

و چون خواهند نامم به زبان آرند