ابدیت شرمساری و سرافکندگی!

و شبح مصلوب در تلخای سرد دلش اندیشید:

« اما به نزدیک خویش چه ام من؟

روشنایی مشکوک من از فروغ آن مرد اسخریوتی ست که دمی پیش

به سقوط در فضای سیاه بی انتهای ملعنت گردن نهاد.

انسانی برتر از آفریدگان خویش