در گذرگاه بی پرهیز آشتی کنان پنداری،

که راه بر او بربسته ای انگاری.

در تو می رسد از تو برمی گذرد بی آنکه واپس نگرد

بی آنکه به راستی بگذرد

چرا که عبورش تکراری ست بی پایان انگاری.