چون با غرور همزبانی در او نظر کنی

به یکی «نه»

غریوکش شوریده حال را غربت گیرتر می کنی:

به یکی «آری» اما

خود به پژواک غریوی رهاتر از او بدل می شوی:

به شیهه واره ی دردی بی مرزتر از غریو شوریده سر به بام و بارو گریخته :

و بیگار دلتنگی را