به شیهه واره ی دردی بی مرزتر از غریو شوریده سر به بام و بارو گریخته :

به یکی «آری» اما

چون با غرور همزبانی در او نظر کنی

خود به پژواک غریوی رهاتر از او بدل می شوی:

و بیگار دلتنگی را

به مشغله ی جنون اش

میخ کوب می کنی.