به مشغله ی جنون اش

خود به پژواک غریوی رهاتر از او بدل می شوی:

به شیهه واره ی دردی بی مرزتر از غریو شوریده سر به بام و بارو گریخته :

و بیگار دلتنگی را

میخ کوب می کنی.

۹ مرداد ۱۳۶۸