ای برق اژدهاکش از آسمان فضل

تا کل او چگونه قبیحی و مقذریست

آن مار زشت را تو کنون شیر می دهی

نک اژدها شود که به طبع آدمی خوریست

برتاب و برکشش که از او روح مضطریست

بی حرف شو چو دل اگرت صدر آرزوست

کز گفت این زبانت چو خواهنده بر دریست