حفیظ اصفهانی

کی با فنای تن ز تو کس دور می شود؟

شمع از گداختن همگی نور می شود

تک تک ناگزیر را برمشمار که مهره های شمرده

نیم شمرده به جام می ریزد

به سکوت رامشگری گوش دار که واقعه یی چنان پرملاط را حکایت می کند به صیغه ی ماضی