که قائمه های حقیقتی سرشار بود

تک تک ناگزیر را برمشمار که مهره های شمرده

نیم شمرده به جام می ریزد

به سکوت رامشگری گوش دار که واقعه یی چنان پرملاط را حکایت می کند به صیغه ی ماضی

گرچه چندین پرخار.

به غیاب اندیشه مکن