در شهر مست آیم تا جمله اهل شهر

از فارسان حمله و چوگان و گوی نیست

هندوی ساقی دل خویشم که بزم ساخت

تا ترک غم نتازد کامروز طوی نیست

دانند کاین زهی ز گدایان کوی نیست

آن عشق می فروش قیامت همی کند

زان باده ای که درخور خم و سبوی نیست