شب چه بود روز نیز شهره و رسوای اوست

توی به تو دود شب ز آتش سودای ماست

نیست ز من باورت این سخن از شب بپرس

تا بدهد شرح آنک فتنه فردای ماست

کاهش مه از غم ماه دل افزای ماست

آه که از هر دو کون تا چه نهان بوده ای

خه که نهانی چنین شهره و پیدای ماست