زان سوی لوح وجود مکتب عشاق بود

کاهش مه از غم ماه دل افزای ماست

آه که از هر دو کون تا چه نهان بوده ای

خه که نهانی چنین شهره و پیدای ماست

و آنچ ز لوحش نمود آن همه اسمای ماست

اول و پایان راه از اثر پای ماست

ناطقه و نفس کل ناله سرنای ماست