ای بس مرغان آب بر لب دریای عشق

گر بنشد از شمار ساغر پیشین که راست

از اثر روی شه هر نفسی شاهدی

سر کشد از لامکان گوید کابین که راست

سینه صیاد کو دیده شاهین که راست

هین که براقان عشق در چمنش می چرند

تنگ درآمد وصال لایقشان زین که راست