بر این رود پادرجای

پاروکشی که هر سفر شوریده دختری ش دیده به راه داشت

که به امیدی مبهم نهال آرزویی به دل می کاشت.

امیدی درخشید که دگر نیست:

امید سعادتی که پابرجا می نمود

لیکن در بستر خویش به جز خوابی گذرا نبود.