دانک پس این جهان عالم بی منتهاست

ای بس سرهای پاک ریخته در پای خاک

تا تو بدانی که سر زان سر دیگر به پاست

آن سر اصلی نهان وان سر فرعی عیان

مشک ببند ای سقا می نبرد خنب ما

کوزه ادراک ها تنگ از این تنگناست

از سوی تبریز تافت شمس حق و گفتمش