هستی

سرمست خمب فرزانگی یی

که هنوز از آن قطره یی بیش درنکشیده

از معماهای سیاه سر برآورده

معنای خود را با تو محک می زند.

از دوزخ و بهشت و فرش و عرش برمی گذری