به پیرایه و آرایه ی فوت و فن سخن وری مخدوش نمی کنم؟»

از خود می پرسیدم:

« آیا چون مشاطه یی سفیه

صفای کودکانه اش را

باز با خود می گفتم:

« بودن دیگر است و شدن دیگر...

آن که شد