آنگاه که در جهان زیستم

آن معجزت نهایی

بر سیاره ی کوچک آب و گیاه!»

از شگفتی بر خود تپیدم:

میراث خوار آن سفاهت ناباور بودن

که به چشم و به گوش می دیدم و می شنیدم!