تبری غرقه ی خون

آن که باور بی دریغ در او بسته بودم.

اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت می گذارم

بجز آه حسرتی با من نیست:

بر سکوی باور بی یقین و

باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاریست.