کنار مکان بودیم. شبنم دیگر سپیده همی بارید.

رویا زدگی شکست : پهنه به سایه فرو بود.

زمان پرپر می شد.

از باغ دیرین ، عطری به چشم تو می نشست.

کاسه فضا شکست. در سایه - باران گریستم، و از چشمه غم بر آمدم.

آلایش روانم رفته بود. جهان دیگر شده بودم.

در شادی لرزیدم ، و آن سو را به درودی لرزاندم.