تراوش سیاه نگاهش با زمزمه سبز علف ها آمیخت.

و او

پیکره اش خاموشی بود.

لالایی اندوهی بر ما وزید.

و ناگاه

از آتش لب هایش جرقه لبخندی پرید.

در ته چشمانش ، تپه شب فرو ریخت .