سایه اش را به پایم ریخت.

دورترین آب

ریزش خود را به راهم فشاند.

پنهان ترین سنگ

و من ، شاخه نزدیک !

از آب گذشتم ، از سایه بدر رفتم.

رفتم ، غرورم را بر ستیغ عقاب- آشیان شکستم