به نی ها تن می ساییم، و به لالایی سبزشان ، گهواره روان را نوسان می دهیم.

او - دشمن زیبا- شبنم نوازش می افشاند.

دستم را می گیرد

و ما - دو مردم روزگاران کهن- می گذریم.

آبی بلند ، خلوت ما را می آراید.