پنجره لبریز برگ ها شد.

من دیرین روی این شبکه های سبز سفالی خاموش شد.

در سایه - آفتاب این درخت اقاقیا، گرفتن خورشید را در ترسی شیرین تماشا کرد.

خورشید ، در پنجره می سوزد.

با برگی لغزیدم.

پیوند رشته ها با من نیست.

من هوای خودم را می نوشم