آفتاب ، بال هایم را می سوزاند ، و من در نفرت بیداری به خاک می افتم.

و تپش هایم با شاخ و برگ ها می آمیزد.

می پرم ، می پرم.

روی دشتی دور افتاده

کسی روی خاکستر بال هایم راه می رود.

دستی روی پیشانی ام کشیده شد، من سایه شدم:

شاسوسا تو هستی؟