گل های اقاقیا در لالایی مادرم میشکفد: ابدیت در شاخه هاست.

لبخند شاسوسا به خاک می ریزد

و انگشتش جای گمشده ای را نشان می دهد: کتیبه ای !

سنگ نوسان می کند.

کنار مشتی خاک

در دور دست خودم ، تنها ، نشسته ام.

برگ ها روی احساسم می لغزند.