باغ ، سرشار از تراوش های سبز،

سایه اش در زیر و بم ها ناپدید.

شاخه خم می شد به راهش مست بار ،

او فراتر از جهان برگ و بر.

او ، درونش سبز تر ، سرشارتر.

در سر راهش درختی جان گرفت

میوه اش همزاد همرنگ هراس.