ای خدای دشت نیلوفر!

او ز روزن های عطر آلود

روی خاک لحظه های دور می بیند گلی همرنگ،

لذتی تاریک می سوزد نگاهش را.

باز گردان رهرو بی تاب را از جاده رویا.

- کیست می ریزد فسون در چشمه سار خواب ؟

دست های شب مه آلود است.