بیار جام که جان آمدم ز عشق بیات

فرودود ز فلک مه به بوی این باده

بگویدم که مرا نیز گویمش هیهات

طرب که از تو نباشد بیات می گردد

به پیش دیده من باش تا تو را بینم

که سیر می نشود دیده من از آیات

ندانم از سرمستیست شمس تبریزی