نگاه منتظری حجم وقت را می دید.

دم غروب ، میان حضور خسته اشیا

و روی میز ، هیاهوی چند میوه نوبر

به سمت مبهم ادراک مرگ جاری بود.

و بوی باغچه را ، باد، روی فرش فراغت