و باد می زد خود را.

نثار حاشیه صاف زندگی می کرد.

و مثل بادبزن ، ذهن، سطح روشن گل را

گرفته بود به دست

مسافر از اتوبوس

پیاده شد:

چه آسمان تمیزی!