تو را ندید به گلشن دمی نشست و نخاست

فتد به پای تو دولت نهد به پیش تو سر

که آدمی و پری در ره تو بی سر و پاست

پریر جان من از عشق سوی گلشن رفت

برون دوید ز گلشن چو آب سجده کنان

که جویبار سعادت که اصل جاست کجاست

چو اهل دل ز دلم قصه تو بشنیدند