ز جمله نعره برآمد که مست دلبر ماست

برون دوید ز گلشن چو آب سجده کنان

که جویبار سعادت که اصل جاست کجاست

چو اهل دل ز دلم قصه تو بشنیدند

پس آدمی و پری جمع گشت بر من و گفت

بده ز شرق نشان ها که این دمت چو صباست

جفات نیز شکروار چاشنی دارد