من ایستادم.

در ابتدای خودش بود

و دست بدوی او شبنم دقایق را

به نرمی از تن احساس مرگ برمی چید.

و آفتاب تغزل بلند بود

و من مواظب تبخیر خوابها بودم

و ضربه های گیاهی عجیب را به تن ذهن