زهی جفا که در او صد هزار گنج وفاست

پس آدمی و پری جمع گشت بر من و گفت

بده ز شرق نشان ها که این دمت چو صباست

جفات نیز شکروار چاشنی دارد

قفا بداد و سفر کرد شمس تبریزی

بگو مرا تو که خورشید را چه رو و قفاست