روی زیبا دو برابر شده است.

دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب.

زن زیبایی آمد لب رود،

آب را گل نکنیم:

چه گوارا این آب!

چه زلال این رود!

مردم بالادست، چه صفایی دارند!