پای نی زاری ماندم، باد می آمد، گوش دادم:

پی نوری، ریگی، لبخندی.

پشت تبریزی ها

غفلت پاکی بود، که صدایم می زد.

چه کسی با من، حرف می زند؟

سوسماری لغزید.

راه افتادم.